Theory, philosophy and perhaps merely the word for its own sake. Enjoy relative skaldic abilities in veneration of the poetic muse; sometimes reaching back decades as the artist scours tomes, papers and files in search for his own mind.
Non-Icelandic speakers are urged to test online translation services as the outcomes can be somewhat amusing, if not bewildering - Enjoy if you wish:

SPAKMÆLI I
I.
Einn sé einum annar
Annálaður að elju
Einum til eins segja
Svo einum skal einn fleygja
II.
Vís er sá er sælu sér svá
Sver sér grunnhyggni
Ok grætur ei lífs leiða
Láta skal leið greiða
III.
Grautur sé grár að morgni
En grænn að kveldi
Kann vel að hyggja
Ok að heilsa muni við liggja
IV.
Láta skal vel af höfðingjum
Hylla bæði ok mæra
Má þar margt gott af hljóta
Eða hrjóta afhroð skjóta
V.
Firrtur var ok forðum
Fór villur vega
Víg var morðs vani
Maður er manns bani
VI.
Greið sé gaura gleði
Ok gróska gárunga
Gefi sér gramur og í gleymsku steypir
Stund sé gumna gleypir
VII.
Bjáni skyldi að hverri beiðn verða
Ok vesæll við lok dags
Draga skal drög við hverja bón
Bágt á biturt flón
VIII.
Hjartans fal til fórna
Fas og fagurt fés
Feigur ætla að þar finni
Flagð undir fögru skinni
IX.
Örla skal árs griða gæta
Ok gnótt meðal gumna skipa
Skal oft með skömm granda
Skal þá hnífur í kú standa
X.
Kraftur er karls kapp
En konu má fátt kenna
Kúnst og hverslags nostur
Kvöl sé kvenna kostur
XI.
Kvinnu má ei klæða
En með kostum gjörvi gæða
Gerist vís bónda völ
Bras er hvers manns böl
XII.
Breitt skal um ból búa
Ok bökum ei snúa
En sníða heldur ok happ bæta
Við brullaup skal brúðar gæta
XIII.
Hávær og hylltur halur
Heillar sér síðri svila
Svo mun með hrolli hraka
Hart er í horn að taka
XIV.
Þrautir má þræll þola
Ok þræta fyrir
Falast frændskap við freka
Fátt skal með illu illt út reka
XV.
Berjast skal eigi þá er blóta megi
Mörg er mannsins blíða
En bót er bágra tregða
Beittu má saxi bregða
XVI.
Rogast skal eigi
Er römmum rígur þver
Þá má margt um mæta
Margur má marginn kæta
XVII.
Á legi skal liggja að degi
Draga fisk fagran ok fríðan
Fá sér nesti og nýja skó
Skammt siglir séður á sjó
XVIII.
Gott skal af sér geta
Ok í grunninn heita
Hefja í húmi daga
Drýsil í draumi draga
XIX.
Kló er hvöss á blíðum
Beiðist hljóðum fögrum
Fiskur harður ok hendist knöttur
Klókur er hvers manns köttur
XX.
Tengist taumlaus línu
Leikur við hvern sinn fingur
Fer með merglausar sögur
Mögur er mær fögur
XXI.
Þolinmæði sé til þrauta
Ok þrá sigurs sveina
Sjaldan í styrk státa
Skal skáka fyrst ok svo máta
XXII.
Sulla má síðla dags
Dregur skammt að kveldi
Hvoma má ok svelgja sveppi
Sjaldséðir eru slíkir á Kleppi
XXIII.
Karl í kistu liggur
Leir á legi ofan
Oft má til dáða draga fulla
Dauði sé hvers manns drulla
XXIV.
Granda skal ei gefnu gulli
Né glutra góðu silfri mældu
Misjafnt er auðugra mildi
Aur er auðs ígildi
XXV.
Eigi skal mæla til miska
Ok meta mál til manna
Með orðum hafa feigir fundist
Fámælgi orsökum bundist
XXVI.
Salt er sárra sykur
Ok sjaldan til synda sóað
Sjá má og svolgra mikið
Margt er manna spikið
XXVII.
Blunda skal ei og brunda
Brátt skal sjá og syrgja
Semja til synda bæði
Ok bera til sængur sæði
XXVIII.
Ormar, pöddur og eðlur
Eira skal eigi slíku
Slímuga vætti varast skal
Skrímsla er skógar val
XXIX.
Heiður til heiðvirðra manna
Má smán til annarra hljóta
Halda skal í hvað halur hefur
Heimskur sér gröf grefur
XXX.
Á skjá má margur sjá
Sitt lítið af engu
Eigi skal skipta siðar
Sé lífið lagt til hliðar
XXXI.
Ómars óma lagði
Lá Sigmarsson við sögum
Svagur sem hrökk hrísla
Í hrömmum herra Gísla
XXXII.
Láta skal ójöfnuð jafnan
Ok játa mál að mörgu
Mein má í löndum liggja
Með lögum skal land byggja
XXXIII.
Ríður tungl í skýjum
Skín sól í heiði
Heyja skal er skunda má
Margvís er veðra vá
XXXIV.
Til slíðurs skal sér hönd leggja
Ok láta sverð syngja
Sorg sé sannra sómi
Að seinlegum svila rómi
XXXV.
Bruðl sé beina vís
En varast skal mál misjafnt
Margt sé ófagurt mengið
Oft með fólgu fengið
XXXVI.
Fagur er fiskur í sjó
Ok flagð í fargi falið
Fátt skal á fá er feigð er á
Ávöl er hrundar brá
XXXVII.
Deyr fól, deyja féndur
Deyr sjálfur sér til ama
Að mörgu má vís hyggja
Ok í hófi Hel styggja
XXXVIII.
Að báli er betur komið
Er kulda kann gerast vart
Von er þess oft og vísa
Að vermast í veröld hrísa
XXXIX.
Hlaupa skal ei í hláku
Ok hlýða varúð vitra
Vá ber við og kann þá kenna
Er klaufskir á rass renna
XL.
Greiða skal grið gumna
Ok grenja til grafar hellu
Helgi sé heljar tröð
En trú þrá tungu vöð
XLI.
Úr mörgu má margt moða
Ok með mönnum skipta
Skammt er sultar soð
Sé sjálfsagt mannsins hnoð
XLII.
Svo er sem um fer
Ok fár sé fóls vísa
Vei sé mönnum minna
Er mál er að að finna
XLIII.
Glaðir gerast vart gramir
Gráta sjaldan að óséðu
Sjálfs er sérhver glöp
Grunnhyggnum skipast sköp
XLIV.
Hestur sé hófs vani
Að völdum vís hals bani
Bjúgna má góður geta
Ok grana með geði éta
XLV.
Sauður sé sárast blauður
Ok sér bana biti
Bruðla skal skorið spik
Ok spá um ána augnablik
XLVI.
Ofríki er auðs manns æði
Ætla skal helst ok hyggja
Heldur sér að sínu
Svelgur að sálar pínu
XLVII.
Blauður skal bót kalla
Ok kenna offorsi sínu
Sé hverjum hvells blót
Byssa er ballar bót
XLVIII.
Hófs skal gæta að hófi
Hugnast mörgum misjafnt
Mjöð í dögurð megi
Mál er að djúsa að degi
XLIX.
Eigi skal skalla
Né skunda um velli valla
Vá sé vargs víma
Ok vís væringja glíma
L.
Fimm tugir tölum taldir
Töldum framar vonum
Víkja skal vísum neinum
Ok nema að hundrað og einum
LI.
Grafa skal gröf að leiði
Ok láta um eyru þjóta
Þeyrs vinda voða
Að vöndum má vart skoða
LII.
Slátur sé slægra völ
En vindbelgja vandkvæði
Vísir vart grjúpán grípa
Er greitt má grjón klípa
LIII.
Val er kosta kvöl
Hvers hug má í hel greipa
Griður sé velferð bitra
Von er ok vísa vitra
LIV.
Kenna má konu kalda
Karl sinn bítur blíðan
Baular um niðdimma nótt
Nær bregður brókar sótt
LV.
Við upphaf skal endi skoða
Ok skjóta ráðum dýrum
Dreyma um fátt eitt annað
Ekki er það bannað
LVI.
Magna skal manns safnað
Sofa á verði eigi
Er gerist ys og þys
Þraut er gumna gys
LVII.
Hrund skal með hrolli hrekja
Ok með hrapi hræða
Hrífa með hrósi og blíðu
Blekkja í stundar stríðu
LVIII.
Í glaumi má gæfu geta
Grípa í greið gáttar
Gef skal gaum í kófi völdu
Vart skal keppast í klofi köldu
LIX.
Lík eru líkum líkust
Láta lítið á sér bera
Bærast vart í nauðum
Náskyld dauðans dauðum
LX.
Á flæmi skyldi flóði fylgja
Ok farnast vel í flýti
Flæða í máli ok gjörðum
Granda görðum hörðum
LXI.
Hundur mun hunds vitja
En verja vart gegn vörgum
Vanda skal vini valda
Ok væringjum fjarri halda
LXII.
Skal kveða að hvoru tveggja
Hverslags opi sem öðru
Að ör sé nárans nál
Naumt er neðanmál
LXIII.
Mála má mál allra mála
Má mæla til mála úr máli
Í málverki málkenndur kvað
Hverjum skal skilja það
LXIV.
Með skopi skal skammt skemmta
Skálds stemmning stundir stytta
Stefa þrálátt þulur þess búnar
Þér var nær buxur brúnar
LXV.
Ötull sé garms göndull
Ok glaums eyðir
Endum má endrum hraka
Hér skal hífa ok slaka
LXVI.
Kúka, kauk, kukum, kokið
Kann málfræði fávísra flæða
Flókin færist með þunga
Þrálát er töm tunga
LXVII.
Tengdum skal tengda von
En í vosbúð má víf bölva
Í blíðu mun böllur ei bíta
Þá bitrir skammast ok skíta
LXVIII.
Illfygli skal með fleyg skjóta
Þó skammt renna til reiði
Rán er til refs ráða
Er ríða skal rammt til dáða
LXIX.
Svart skal með svörtu sverta
Sverja til eiða ok svara
Sorti í rák svigða
Svipur sé sveip brigða
LXX.
Í ofsa skal engi bráður
En biðlund sínum sýna
Svo fer um frægur ok frómur
En frekja er fífls ómur
LXXI.
Ögur er stefnu staður
Ok stund milli stríða
Strákar þar stríum strá
En Stebbi stóð ströndu á
LXXII.
Ráði sér ríki reginn
Ríkur í húsi heima
Haldi fast að brúsum
Ok brynni ei birgðar músum
LXXIII.
Ber er hver að baki
Nema sé bjór eigi
Engi skal von að vanda
Að venju með búsi blanda
LXXIV.
Maður bar mann fagran
Festi hug og hjarta
Hélt við fola fríðan
Fékk förunaut blíðan síðan
LXXV.
Blek sé bóna þrek
Til þrautar aflausnar afreks
Að lokum má spakan spyrja
Spá skal smátt ok smyrja
LXXVI.
Öfund er ills rógur
Ok reyfari ræfla
Ráða skal róm af dögum
Ok raga seðja með sögum
LXXVII.
Grunnt er á gumna geði
Ok grimmd að gamni gjör
Gott er þá að grínast og flissa
Flestur kann kúka og pissa
LXXVIII.
Eigi skal hamast né höggva
Harðmæltur í öndvegi
Örvæntur er jafnan hraðastur
Hverjum sé sinn goggur glaðastur
LXXIX.
Heimta skal skatt að skyldu
Ok skíta á lýð óþýðan
Í þvætti ok vítahring
Hörmung er þarfaþing
LXXX.
Þrálátir þruma ok þusa
Þrífast vart meðal vitra
Vesen er vanans vá
Val biturs ber þar á
LXXXI.
Slátur sé sauðs grátur
Ok gnístran tanna
Taumlausar áir óðar
Í óláni jóðla góðar
LXXXII.
Honum skal hún vilja verða
Vá í villum velgjast
Vargur í vífar líki
Líkum sé líks ríki
LXXXIII.
Eigi skal skoti skjóta
Þá skjótir skjótast undan
Unun er að skopi
Þó skarpir skundi ok hopi
LXXXIV.
Svefn er sælla sef
Sér sé siður góður
Gef sér ætíð griðs blund
Ok blasi við léttur í lund
LXXXV.
Um helgi má spá spilla
Ok sporin spara
Spjörum má flagga ok fækka
Flestallt mun stækka ok stækka
LXXXVI.
Dauðan dreng skal ei hengja
En heldur halda að högum
Herða náan með aga
Margt má með lögum laga
LXXXVII.
Ráða skal rabarbara
Rúsínu ok rjóma rjóða á
Reka svo við í rið
Ropa að rómverskum sið
LXXXVIII.
Hestur er hests brestur
Ok barna gaman
Glaður er góður gestur
Grana gangur bestur
LXXXIX.
Glöggt er gests auga
Grönum má góðs gjalda
Gys má gera stegg
Stinnt er tjúgu skegg
XC.
Stríð sé strits von
Ok vá væringja
Valfarir í fári flækja
Farast er hildi heim sækja
XCI.
Snákar snarast snúast
Sneyptir ok fótalausir
Fávísir slæpast ok slíta
Slefa bæði ok bíta
XCII.
Að bót skal bein brjóta
Þó bölva með blótsyrðum
Illum ber veill vera
En vís hörmum heill gera
XCIII.
Lengi má vont versna
Ok í vesöld vá vaxa
Vanda skal veg vonar ok vara
En vondir til fjandans fara
XCIV.
Skjóta má rusli ok raða
Með rjúkandi fallbyssu farga
Farnist vel í minnum
Maður með roð í kinnum
XCV.
Þó tali í síma tali
Ok telji hvern sinn fingur
Fjarvera í veröld verri
Vefs þráður þroska þverri
XCVI.
Í nauð sé neyðar gnauð
Ok gnótt allra harma
Hatur má hatri líkja
Lát leiðum rígur ríkja
XCVII.
Á skjá skyldi skop skína
En skemmtan skömm
Skárra má láta leiðast
En leiða lund greiðast
XCVIII.
Skildi skal með hömrum herða
En með hörmum skerða
Skál skenkja ok við und fylla
Með fögrum tárum trylla
XCIX.
Þjóðreks heljarkviða
Kvæðum ok rímum raðar
Ræður umbun urðar
Una má lífs leirburðar
C.
Að hundrað ok einum
Óskist engum neinum
Að neita sér bjargir bærar
Ok bera fram þakkir kærar
CI.
Vist skal við viðbót glíma
Ok gjörning glaðan
Gleypa, stuðla ok steypa
Í styrk fram flóðum hleypa
CII.
Sjónlaus sér vart síns frama
Farnast ei að sýnu
Seint skal blindur baka
Eða bifreiðum blákalt aka
CIII.
Ormur um öngul ör
Önugt lindýr liðast
Loða má moða saman
Maðkur er manns gaman
CIV.
Sterkir standa að véum
Veigra sér ei við vígum
Hógværir þó hroll hylji
Hroki er veikburða vilji
CV.
Margt er mörgum að
Að litlu má lúða lofa
Láta skal leiða að slíku
Er slæpast og greiða í píku
CVI.
Illt er við illa að ráða
Raun er ráðs gríma
Grimmdarverk séu varga lestir
Vondir eru verrum verstir
CVII.
Rogast skal rótt með boga
Ok brjóta ei börmum barma
Brátt skal með ör skjóta
Ok skera fleyga þjóta
CVIII.
Að vera ok verja varla
Sé vörum til vars varnaðar
Að verjast vörum vörum
Vísir vart valda svörum
CIX.
Hugsa má gang sinn góðan
Ok gera svo um búið
Blása má ræðan löng
Lofa skal aftansöng
CX.
Letja skal leiðigjarna
Ok láta sig eigi þreyta
Þus ok þras í laumi ganga
Lengi má leiðan langa
CXI.
Hér séu hundrað og ellefu
Eljum soðið saman
Sæll sé ok léttur í lundu
Laust við lausn á stundu
Back to Top